200

کاملا اتفاقی دیدمش! دلم.. آخ دلم.. دلم دوباره.. بگذریم.. زودتر از اینها منتظرش بودم اما در جایی دیگر.. انتظار احمقانهایست به هر حال.. من احمق بودن را همیشه برتر از صفاتِخندهدار دیگری میدانستم!
ایمیلم را چک میکنم.. ایمیل زده! از همان نقطهچینهای معروفش.. حرفی نداشتم برای گفتن.. چه میگفتم اصلا؟! من، من نبود؟! او روحم را میخواست چه کند ؟! وقتی دوستش نداشت.. میگفتم روحم را بپذیر؟!
میگفتم هیــچکس اندازهی من دوستت نخواهد داشت؟! نه.. نمیشد.. قبول نمیکرد! کاش فقط قبول نمیکرد!
بـاور هم نمیکرد دیگر..

اما گفتم! کرد.. بـاور کرد! از اول هم میدانستم روح و قلبش بزرگتر از تصوراتِ کوچکِ من بود..
دوستش دارم! باز هم.. همیشه هم.. دوستش دارم.. میدانم که باور میکند.. اما؛
قبول نمیکند..